Czytaj więcej"/> Drukuj



Jedna z największych i najlepszych uczelni technicznych w Polsce mieszcząca się w Krakowie przy Alei Mickiewicza, założona 8 kwietnia 1919 roku na mocy uchwały Rady Ministrów.
Akademia_Górniczo-Hutnicza -

Adres

   Akademia Górniczo-Hutnicza

   Al. Mickiewicza 30

   30-059 Kraków

   e-mail: rektorat@uci.agh.edu.pl

   http://www.agh.edu.pl


Władze

Wydziały

Obecnie na uczelni jest 15 wydziałów
  1. Wydział Górnictwa i Geoinżynierii
  2. Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej
  3. Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki
  4. Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
  5. Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
  6. Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
  7. Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
  8. Wydział Odlewnictwa
  9. Wydział Metali Nieżelaznych
  10. Wydział Wiertnictwa, Nafty i Gazu
  11. Wydział Zarządzania
  12. Wydział Paliw i Energii
  13. Wydział Fizyki i Informatyki Stosowanej
  14. Wydział Matematyki Stosowanej
  15. Wydział Nauk Społecznych Stosowanych
oraz Międzywydziałowa Szkoła Energetyki

Jednostki pozawydziałowe

Inne Jednostki

Historia

Historia Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie sięga 1912, kiedy grupa wybitnych inżynierów i działaczy górniczych, pod przewodnictwem Jana Zarańskiego, wszczęła zabiegi u rządu austriackiego o zgodę na powołanie w Krakowie wyższej uczelni kształcącej inżynierów górnictwa. Starania te zostały uwieńczone powodzeniem i w 1913 roku Ministerstwo Robót Publicznych w Wiedniu powołało Komitet Organizacyjny Akademii Górniczej, którego przewodniczącym został profesor Uniwersytetu Jagielońskiego J. Morozewicz. Komitet przystąpił do opracowania programu studiów, zgodnie z wymogami ówczesnej wiedzy, a także potrzebami polskiego górnictwa. Jednocześnie Komitet zajął się budową gmachu mającej powstać Akademii. Gmina miasta Krakowa - ofiarowała na ten cel realność w dzielnicy zwanej Czarna Wieś, w rejonie nowo tworzonej tu alei Mickiewicza, oraz przyrzekła znaczną subwencję finansową.
Ogłoszono konkurs na projekt budynku, w którym pierwszą nagrodę uzyskał projekt architektów Odrzywolskiego z Krakowa i Ballenstedta z Berlina.
Wybuch I wojny światowej uniemożliwił rozpoczęcie działania Akademii Górniczej w 1914. Jednak po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918, Komitet Organizacyjny podjął swoją pracę i 8 kwietnia 1919, uchwałą Rady Ministrów Akademia Górnicza w Krakowie została powołana do życia. 1 maja 1919 Naczelnik Państwa Józef Piłsudski mianował jej pierwszych profesorów.
Uroczystego otwarcia Akademii Górniczej wraz z pierwszą inauguracją dokonał 20 października 1919 w auli Uniwersytetu Jagiellońskiego Naczelnik Państwa Marszałek Józef Piłsudski, wpisując ten doniosły akt orlim piórem w księdze honorowej Uniwersytetu.
Akademia nie posiadała wówczas własnego gmachu. Rektorat, biura oraz część sal wykładowych i rysunkowych umieszczono - za zgodą władz miejskich - w budynku szkolnym przy ul. Loretańskiej 18, zajęcia z matematyki, chemii, fizyki, mineralogii i mechaniki ogólnej odbywały się zaś w rozproszonych pomieszczeniach Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wkrótce uzyskano też zezwolenie na tymczasową adaptację na potrzeby Akademii nie wykończonego jeszcze budynku gimnazjalnego na Krzemionkach. Obiekt ten przejęto w 1921, a w następnym - w związku z uruchomieniem w Akademii Wydziału Hutniczego -uzyskano również budynki przy ul. Smoleńsk 7 i ul. Skałecznej 10.
W czerwcu 1922 władze Uczelni przejęły pod budowę wyznaczony wcześniej teren w dzielnicy Czarna Wieś, przy trakcie przerobionym właśnie na aleję Mickiewicza i wkrótce wykonano wykopy pod fundamenty obiektu.
Wreszcie dnia 15 czerwca 1923 nadeszła uroczysta chwila położenia kamienia węgielnego pod budowę przyszłego gmachu Akademii Górniczej. W uroczystości udział wziął Prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski z przedstawicielami władz państwowych oraz liczna reprezentacja świata naukowego i przemysłu górniczego w Polsce, a także zarządu miasta Krakowa.
Budżet Akademii w początkach lat dwudziestych pozwalał wprawdzie na planową gospodarkę, ale nie uwzględniał wszystkich potrzeb Uczelni. Oprócz dotacji na wynagrodzenia pracowników naukowych przyznano Akademii kwotę 300 milionów marek na budowę gmachu, pomoce naukowe oraz zakup wyposażenia pomieszczeń.
Państwo, mimo zwiększonych dotacji, nie mogło jednak finansować wszystkich wydatków Uczelni. Wychodząc z założenia, że rozwojem Akademii zainteresowany jest przemysł, władze Uczelni wystosowały memoriał, by polski przemysł górniczo-hutniczy opodatkował się na rzecz budowy i wyposażenia nowego gmachu.
Pierwszą organizacją, która odpowiedziała na ów apel, była Rada Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Dąbrowie Górniczej, której decyzją kopalnie opodatkowały swą produkcję, przeznaczając na rzecz Akademii 5-10 marek od każdej tony wydobytego węgla.
Tak więc - w zależności od wysokości rocznych dotacji - budowa gmachu Akademii zapoczątkowana w 1922 ciągnęła się z różnym nasileniem prac do końca 1929, kiedy to rozpoczęto przejmowanie budynku, ale ostateczne wykończenie jego wnętrza, tj. auli, holu głównego i korytarzy, nastąpiło dopiero w 1938. W tym roku także umieszczona została na dachu frontonu budynku głównego Akademii Górniczej kilkumetrowej wielkości figura św. Barbary z drewna obitego miedzianą blachą (autorstwa Stefana Zbigniewicza), którą zniszczyli okupanci niemieccy, wkrótce po zajęciu gmachu dla swych celów. Dzięki opodatkowaniu się w 1925 Górnośląskiego Związku Przemysłowców Górniczo-Hutniczych na rzecz krakowskiej Akademii po l gr od tony wydobytego węgla, uzyskano pokaźną kwotę 220 tysięcy złotych, która pozwoliła na powstanie przy Akademii w latach 1926-1927 budynku Laboratorium Maszynowego, zlokalizowanego w pobliżu Parku Jordana. Inicjatorem zorganizowania Laboratorium był prof. Edmund Chromiński, rektor Akademii Górniczej od roku akademickiego 1927/28 (w następnej kadencji był on prorektorem, rektorem zaś został prof. Stanisław Skoczylas). W 1931 oddano do użytku bursę dla studentów Akademii Górniczej przy ul. Gramatyka 10. Była to fundacja Rady Zjazdu Przemysłowców Górniczych i Hutniczych Zagłębia Dąbrowskiego i Krakowskiego. W 1935 odsłonięte zostały przed wejściem do gmachu głównego Akademii pomniki górników i hutników, wykonane z tworzywa ceramicznego przez artystę rzeźbiarza Jana Raszkę.
Uczelnia nasza szybko osiągnęła wysoki poziom kształcenia, wchodząc do grona najlepszych europejskich szkół górniczych, a jej pracownicy naukowi uzyskali w niektórych specjalnościach wyniki o doniosłym dla wiedzy i nauki znaczeniu. Wkrótce, pod koniec 1921, powołano drugi jej wydział - Hutniczy. W okresie międzywojennym Akademia wykształciła około 800 inżynierów (571 górników i 224 hutników).
Od samego początku swego istnienia Uczelnia - co było dla niej charakterystyczne - współpracowała ściśle, w miarę sił i środków, z przemysłem i zachowywała łączność z gospodarką kraju. Rozwój Akademii Górniczej przerwał wybuch drugiej wojny światowej we wrześniu 1939. Wkrótce też działalność wszystkich wyższych uczelni w Polsce - w tym również i krakowskiej Akademii Górniczej - została zawieszona, a gmach przy al. Mickiewicza 30 zamieniony najpierw na szpital wojskowy, a później na siedzibę rządu Generalnego Gubernatorstwa.
Mienie Uczelni uległo wówczas kompletnej grabieży i dewastacji. Dzięki ofiarności pracowników Akademii Górniczej udało się uratować jedynie część księgozbioru i przechować platynę należącą do poszczególnych zakładów.
Później ratowano też liczne pomoce naukowe, które znajdowano w wyrzuconych przez Niemców na podwórze stosach sprzętów, map, przyrządów i zbiorów. Działalność Akademii zeszła do konspiracyjnego podziemia, a władze rektorskie starały się odzyskać lub stworzyć prowizoryczną bazę lokalową i materiałową.
Zamknięcie Akademii Górniczej, uwięzienie profesorów oraz szykany okupantów w stosunku do przedstawicieli nauki nie zahamowały dążeń do podjęcia w Krakowie akcji tajnego nauczania. W pierwszej połowie 1940 utworzono w budynku na Krzemionkach tzw. Państwową Szkołę Techniczną Górniczo-Hutniczo-Mierniczą (niem. Staatliche Fachschule for Berg-, Hótten- und Yermessungsweise). W szkole tej, pozostającej pod kierownictwem prof. W. Goetla, wykładowcami byli przeważnie profesorowie wyższych uczelni, głównie jednak Akademii Górniczej i Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W ramach tajnego nauczania na poziomie akademickim przeprowadzono 278 egzaminów kursowych, 16 przewodów dyplomowych i zrealizowano l pracę doktorską, której obrona odbyła się po zakończeniu działań wojennych.
W pierwszych miesiącach 1945 krakowska Akademia Górnicza była jedyną w kraju zorganizowaną uczelnią techniczną. Stała się przeto ośrodkiem pomocy dla innych wyższych szkół technicznych. W jej murach narodziła się Politechnika Krakowska działająca do 1954 pod nazwą Wydziały Politechniczne Akademii Górniczej (Architektury, Inżynierii i Komunikacji). W jej auli odbyła się też w początkach czerwca 1945 inauguracja działalności Politechniki Śląskiej, która powstała w Krakowie na zrębie przygotowanym przez organizatorów Akademii Górniczej i Politechniki Krakowskiej, a w parę miesięcy później przeniosła się do Gliwic. Znalazła tu też pomoc Politechnika Warszawska i jej konspiracyjnie działające w Krakowie i Zakopanem agendy. Z gmachu Akademii Górniczej wyruszyły ponadto ekipy odbudowujące Politechnikę Gdańską i Wrocławską.
W 1946 oprócz Wydziału Górniczego i Hutniczego powstały Wydziały Geologiczno-Mierniczy i Elektromechaniczny.
W 1947 podjęto wewnętrzną uchwałę, by zmienić nazwę Uczelni na "Akademia Górniczo-Hutnicza". Formalne zatwierdzenie tej uchwały przez władze nadrzędne nastąpiło jednak dopiero w 1949.
Stały wzrost potrzeb rozwijającego się górnictwa surowców skalnych spowodował konieczność utworzenia w 1949 następnego, wyodrębnionego z Geologiczno-Mierniczego wydziału Akademii, tj. Wydziału Mierniczego, przekształconego następnie w 1951 w Wydział Geodezji Górniczej, oraz Wydziału Mineralnego, przekształconego wkrótce w Wydział Ceramiczny. Wydział Geologiczny przyjął nazwę Geologiczno-Poszukiwawczego, a Wydział Hutniczy - Metalurgicznego. W 1951 utworzony został ponadto Wydział Odlewniczy, a Wydział Elektromechaniczny przekształcił się w 1975 w dwa oddzielne, tj. Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych i Wydział Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej. W dalszych latach powstały kolejne wydziały Akademii Górniczo-Hutniczej, a to: w 1962 Wydział Metali Nieżelaznych, w 1967 Wydział Wiertniczo-Naftowy (uprzednio jako oddziały Wydziału Górniczego), w 1969 Instytut Energochemii Węgla i Fizykochemii Sorbentów (na prawach wydziału) oraz w 1974 nowy kierunek studiów w powołanym Instytucie Organizacji i Zarządzania Przemysłem (uprzednio Instytut Ekonomiki i Organizacji Produkcji) przekształconym wkrótce w wydział. Pierwszym natomiast instytutem uczelnianym zorganizowanym w wyższych uczelniach technicznych w Polsce był utworzony w 1962 Instytut Techniki Jądrowej, współpracujący ściśle z Instytutem Badań Jądrowych. Instytut Techniki Jądrowej działał od 10 maja 1989 na prawach wydziału, a decyzją Senatu Akademii Górniczo-Hutniczej z dnia 28 maja 1991 został powołany jako trzynasty, kolejny wydział Uczelni (Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej). Na jego potrzeby oddany został - ukończony po kilku latach budowy w 1989 - nowoczesny obiekt przy ul. Kawiory. Pierwszym dziekanem nowego wydziału został prof. Jerzy Niewodniczański. W roku 2004 Wydział Fizyki i Techniki Jądrowej zmienił nazwę na Wydział Fizyki i Informatyki Stosowanej.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2020-02-26 07:46:00