Czytaj więcej"/> Drukuj
W pierwszej połowie XIX w. w Afryce środkowej istniało kilkadziesiąt plemiennych państw tubylczych, księstw i królestw. Niektóre z nich rozszerzały swe władztwo, jednocząc bądź podbijając terytoria sąsiednich plemion. Największymi z nich w zachodniej Afryce były dwa sułtanaty: Sokoto i Tukulor w strefie Sahary i państwo Aszanti nad Zatoką Gwinejską, a we wschodniej Sudan i Cesarstwo Etiopii.
Plemiona Aszanti przez dziesięciolecia broniły swego kraju, nazwanego przez Portugalczyków Złotym Wybrzeżem, ze względu na odkryte tam złoża złota, przed próbami opanowania go przez wojskowe ekspedycje brytyjskie. Ostatnia wojna zakończyła się w 1874 r. zniszczeniem ich stolicy Kumasi oraz abdykacją władcy i przekształceniem Złotego Wybrzeża w kolonię Korony Brytyjskiej.
W pierwszych latach XIX w. Etiopia podzielona była na kilka niezależnych księstw feudalnych, wzajemnie skłóconych i zwalczających się. Do 1855 r. jeden z władców zjednoczył całą Etiopię i koronował się na cesarza (negus negesti - król królów), jako Teodor II. Nie zakończyło to jednakże rywalizacji o władzę i przewlekłych wojen domowych, w które w 1868 r. zaangażowała się również Wielka Brytania. Jedność Cesarstwa Etiopii została wszak utrzymana przy wydatnej pomocy Włoch.
Wzdłuż zachodnich wybrzeży istniało kilkadziesiąt osad portowych-baz handlowych portugalskich, holenderskich, francuskich i brytyjskich, a na południowym skraju Afryki Holenderski Kraj Przylądkowy, który w 1806 r. okupowany został przez Wielką Brytanię. Wówczas zamieszkujący go Burowie, to jest potomkowie osadników holenderskich z XVII w., przemieścili się częściowo na północ, zakładając tam swe nowe republiki Transwal i Oranie. Wzdłuż południowo-wschodnich wybrzeży rozciągała się Portugalska Afryka Wschodnia (Mozambik), a na północ od niej Sułtanat Zanzibaru (Tanzania).
Na południu kontynentu bardzo aktywne było plemię Zulusów. Wódz tego plemienia Czaka w 1816 r. stworzył królestwo i narzucił swą władzę innym plemionom od Kraju Przylądkowego do Jeziora Wiktorii. Podobnie Egipcjanie pod wodzą Ismaila Paszy w 1820 r. zagarnęli prawie cały Sudan w dorzeczu Białego Nilu.
Ludność tych afrykańskich krajów trudniła się hodowlą bydła, łowiectwem, rybołówstwem, zbieractwem, częściowo również rolnictwem, oraz rzemiosłem, w tym głównie tkactwem i wyprawą skór zwierzęcych. Prowadziła handel kością słoniową, złotem, solą, rybami, a także niewolnikami.
Równocześnie w latach 1820-80 postępowała intensywna penetracja wnętrza kontynentu przez badaczy-podróżników europejskich. Najbardziej zasłużonymi w tym względzie byli szkocki misjonarz David Livingstone (1840-73) i Anglik Morton Stanley (1871-89), którzy przebadali dorzecza wielkich rzek Kongo i Zambezi oraz obszary wokół jezior Wiktorii, Tanganiki i Malawi.
Zobacz: Historia Afryki - Afryka
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-01-27 05:01:30